Heilige Jozefmaria
Woorden van de heilige Jozefmaria

Sacramentsdag

Tags: Jezus Christus, De liefde van God, Eucharistie
Hij blijft bij ons
Vandaag, op het feest van het heilig Sacrament, overwegen we samen hoe diep de liefde van de Heer is, dat Hij zover is gegaan dat Hij verborgen onder de sacramentele gedaanten bij ons is gebleven, en het is of we met onze eigen oren zijn onderricht aan de menigte horen: Eens … ging een zaaier uit om te zaaien. Bij het zaaien viel een gedeelte op de rotsachtige plekken, waar het niet veel aarde had; het schoot snel op omdat het in ondiepe grond lag. Toen de zon was opgekomen ,kreeg het te lijden van de hitte, zodat het verdorde bij gebrek aan wortel. Weer een ander gedeelte viel onder de distels en deze schoten op, zodat het verstikte. Een ander gedeelte tenslotte viel op goede grond en leverde vrucht op: deels honderd-, deels zestig-, deels dertigvoudig.
Als Christus nu langs komt, 150

Onze opdracht als Christenen
Ik zou graag hebben dat wij als we dit allemaal bedenken, ons bewust worden van onze opdracht als christenen en onze ogen richten op de heilige Eucharistie, op Jezus, die onder ons tegenwoordig is en ons tot zijn ledematen heeft gemaakt: samen vormt gij het lichaam van Christus, en ieder afzonderlijk zijt gij ledematen. Onze God heeft besloten in het tabernakel te blijven om ons te voeden, te sterken, om ons te vergoddelijken, om ons werk en onze inspanningen doeltreffend te maken.

Jezus is tegelijk de zaaier, het zaad en de vrucht van het zaaien: het Brood van het eeuwig leven. Dit wonder van de Eucharistie dat voortdurend wordt hernieuwd, draagt alle kenmerken van de manier waarop Jezus handelt. Als volmaakt God en volmaakt mens biedt Hij zich aan ons aan als ons dagelijks voedsel, op de meest natuurlijke en alledaags manier. Zo wacht Hij al tweeduizend jaar op onze liefde. Dat is erg lang en niet erg lang; want als er sprake is van liefde, vliegen de dagen voorbij.

Ik moet denken aan een charmant gedicht uit Galicië, een van de liederen van Alfonsus X, de Wijze. Het is de legende van een monnik die in zijn eenvoud tot de heilige Maagd had gebeden om hem de hemel te laten zien, al was het maar een ogenblik. De heilige Maagd verhoorde zijn verlangen en de goede monnik werd opgeheven naar het paradijs. Toen hij terugkwam, herkende hij niemand in het klooster meer: zijn gebed, dat voor hem heel kort had geleken, had drie eeuwen geduurd. Drie eeuwen zijn niets voor een hart dat liefheeft. Zo vat ik die tweeduizend jaar wachten van Onze Lieve Heer in de Eucharistie op. Het is het wachten van God die de mensen liefheeft, die ons zoekt, die van ons houdt zoals we zijn –beperkt, egoïstisch, wispelturig- en tegelijkertijd zijn wij in staat om zijn oneindige tederheid te ontdekken en ons helemaal aan hem over te geven.

Uit liefde en om ons te leren liefhebben is Jezus op aarde gekomen en onder ons gebleven in de Eucharistie. Die de zijnen in de wereld bemind had, gaf hun een bewijs van Zijn Liefde tot het uiterste toe; met deze woorden begint sint Jan zijn verhaal over wat er die vooravond van Pasen gebeurde, toen Jezus –aldus de aanhaling van sint Paulus- brood nam, en na gedankt te hebben, het brak en zei: ‘Dit is Mijn Lichaam voor u. Doet dit tot mijn gedachtenis’. Zo nam Hij ook na de maaltijd de beker, met de woorden: ‘Deze beker is het nieuwe verbond in Mijn Bloed. Doet dit, elke keer dat gij hem drinkt, tot mijn gedachtenis’.
Als Christus nu langs komt, 151


Processie in Amsterdam
Processie in Amsterdam
De eenvoudige processie van het dagelijks leven
De processie van sacramentsdag maakt dat Christus tegenwoordig is in de dorpen en steden van de wereld. Deze aanwezigheid, herhaal ik, moet niet iets zijn van één dag, een geluid dat je hoort en weer vergeet. Dit langskomen van Jezus brengt ons in herinnering dat wij hem ook moeten ontdekken in onze dagelijkse bezigheden. Naast de plechtige processie van deze donderdag moet de stille en eenvoudige processie in het dagelijks leven van elke christen plaats vinden, die een mens is tussen de andere mensen, en het geluk heeft dat hij het geloof heeft gekregen en de goddelijke zending om zich zodanig te gedragen dat hij de boodschap van de Heer nieuw maakt op aarde.

We zijn niet zonder fouten, ellende, zonden. Maar God is met de mensen, en we moeten ons beschikbaar stellen, zodat Hij zich van ons kan bedienen en zodat Zijn langskomen bij de schepselen doorgaat.
Als Christus nu langs komt, 156

God's licht naar anderen brengen
De uiterlijke manifestaties van liefde moeten uit het hart komen en hun voortzetting krijgen in het getuigenis van een christelijk gedrag. Als wij vernieuwd zijn door het ontvangen van het Lichaam van de Heer, moeten we dat tonen met daden. Laat onze gedachten oprechte gedachten zijn: van vrede, zich geven, dienstbaarheid. Laat onze woorden waarachtig zijn, duidelijk, op het geschikte moment: zodat ze kunnen troosten en helpen, maar vooral het licht van God aan anderen kunnen brengen. Laten onze daden consequent zijn, effectief, juist; laten ze de goede geur van Christus hebben doordat ze doen denken aan zijn manier van zich gedragen en van leven.

We willen daarom de Heer vragen dat Hij ons eucharistische zielen laat zijn, dat onze persoonlijke relatie met hem zich mag uiten in vreugde, innerlijke vrede, in het verlangen om rechtvaardig te zijn. Dan zullen we het anderen makkelijker maken om Christus te erkennen, zullen we helpen hem op de top van alle menselijke activiteiten te plaatsen. De belofte van Jezus zal zich vervullen: "Wanneer Ik van de aarde zal zijn omhooggeheven, zal Ik allen tot Mij trekken."
Als Christus nu langs komt, 156



Gerelateerde documenten

Video

Het Sacrament van de vergeving


De biecht is het sacrament van God's barmhartigheid. We vinden er Christus, zegt de heilige Jozefmaria, "die vader en moeder tegelijk is".

Documenten